nieuw Blog adres

handwerkplezier.wordpress.com

Het stormt!

De wind stormt hier over het huis. Als je buiten loopt voel je de weerstand aan alle kanten.
Maar ook binnen is de weerstand helaas weer voelbaar. Vanmorgen al vroeg de mentor aan de lijn. Bij het noemen van haar naam weet ik al hoe laat het is. Jammer... het leek zo goed te gaan. Onze DS kwam zelfs fluitend uit school en dat was nog niet gebeurd sinds september.
Maar zoals gezegd helaas hij wervelt door de klas en gedraagt zich zoals men het niet graag ziet. Hij krabt, bijt, slaat en vecht om zich heen. Hij begrijpt absoluut niet hoe een tiener zich sociaal moet gedragen binnen een groep. Het is zoals ik mijn DD uit heb gelegd: je gaat als Nederlander naar een Chinese school, zonder dat je de taal spreekt of verstaat.
Het vraagt energie om deze storm weerstand te bieden. Ik moet echt oppassen dat ik niet omver wordt geblazen, dus probeer een windscherm te plaatsen om af en toe in de luwte te zitten. Toch ga ik er eerst vol tegenaan. Wat betekend psychiater bellen voor medicatie overleg, met ambulant begeleider proberen een stukje loyaliteit te regelen voor ons kind. En met de mentor duidelijke afspraken te maken dat zowel thuis als op school dezelfde regels gelden. De eerste rukwind heb ik daarmee al bereikt.
Gelukkig was er gisteren een dierbare vriendin om ook eens "alledaagse" dingen uit te wisselen en een steuntje in de rug te ervaren en morgen ga ik zelf dochter zijn bij mijn moeder.
Zo probeer ik alle stormen te trotseren, soms word ik er doodmoe van, soms word ik er boos en verdrietig van, maar soms vecht ik er tegen met resultaat en mag ik weer even rusten als de wind is gaan liggen.....

Beter laat dan nooit..

Na een echt quilt weekendje eindelijk mijn up date van de klosjes. Vrijdag beleefde ik een fantastische privé les bij http://www.quilt-it.nl/index.php?

Oftewel bij Dorry. Zij heerlijk op de fiets in de stad, onwetend van wat er bij haar thuis afspeelde. Thuis een verbaasde maar allesreddende echtgenoot die alsof het de normaalste zaak van de wereld is de "juf"regelt en een zalig bakje koffie maakt voor zijn cursist.
Ik had me opgegeven voor de cursus heart box.
Was hiervoor de enige en er tussendoor geglipt. Toch een geweldige dag gehad met het resultaat op het krukje zichtbaar. Ze is nog niet helemaal klaar, maar morgen ga ik voor de finishing touch...

Zaterdag was weer de de Tannenbaum aan de beurt. Of zoals Peti al aan gaf de Tree of life.

Eerlijkheid gebied me om te vertellen dat ik de boom voor de derde keer heb overgemaakt. Nadat ik een poosje noest achter de naaimachine zat vroeg mijn DH: "Is dit wat ik denk dat het is?"

Na wat aarzeling gaf ik maar ruiterlijk toe, dat ik het niet kon aanzien en voor nummer 3 ging. Tenslotte 3x is scheepsrecht!

Nu is hij geappliceerd op de cheater fabric. Een klusje wat eigenlijk op de naaimachine moest, maar helaas voor de machine, mijn handen vinden dat een veel te leuk werkje dus, heerlijk in mijn favoriete stoel vlogen de steekjes in het rond.. Inmiddels heb ik de buitenste rij opgehangen om proef te draaien. Als ik volgende week deze volgorde nog steeds leuk vind mogen ze aan elkaar.

Tsja en ik maakte dus ook nog klosjes. Eerst op mijn wekelijkse Bee bezoekje, maar ook bij mijn schoonmoeder. Ze liggen wat verstopt op mijn Tannenbaum, een echt zoekplaatje dit keer.

Tussen al deze bedrijvigheden was ook de vriend van onze dochter jarig. Weer een bijzondere ervaring. Het is haar eerste serieuze relatie ook al is ze nog maar een "sprietje"maar dat vinden vast alle moeders ( en vaders ;-) Het is grappig om de ontluikende liefde te volgen.
Zo zat ik op zaterdagavond in het zwembad. Nou moet je weten dat ik zwemmen haat. Het is nat, koud en bijzonder dun! Maar ja om ons nog steeds peifferende kind in de smiezen te houden zaten we dus vrijwillig in dat bad. Je moet er wat voor over hebben.

Zo zie je maar, het is een beetje laat, maar het wachten wordt beloond... tot klos!!

Klein geluk..

Onze kater geniet op mijn plekje in de zon!

Het is prachtig weer en de rust is even terug in huize de Bruyn.

Of het nu komt omdat de excursie van onze DS is geweest, of omdat er niet teveel huiswerk is, we weten het niet. Maar het is heerlijk als je niet bijna dagelijks door school wordt gebeld, dat er weer iets is voorgevallen. En ondanks de hooikoorts is onze DS ook beter gehumeurd. Natuurlijk heeft dit direct een positief effect op mijn gestel. En het gevolg is dat ik geniet van het zonnetje en er lekker in fiets, wandel of gewoon lekker in zit.

En dan ineens , prrrrt, ik hoor de mobiel een sms-je binnen brengen. Toch wel nieuwsgierig ga ik naar het berichtje op zoek...

"Mam, ik zit hier bij de Hema aan de koffie, kom je ook?"

Mijn hart maakt een sprongetje. Dit is voor mij het toefje slagroom op de taart. Het lijkt vast voor velen iets kleins.. Ik spring op de fiets en ga naar de meiden ( haar vriendin is natuurlijk ook present) om heerlijk onderuitgezakt te genieten van hun schoolbelevenissen. Ze zitten van hun eigen geld ( stoer hé?) aan de ijskoffie en iets lekkers. We genieten en even voel ik me ook 14. Dat is toch een rijkdom zomaar op een dinsdag in maart?

Klosjes hier, klosjes daar, een paar klosjes aan elkaar..

Er loopt hier een kat heerlijk irritant te zijn terwijl wij (DH en ik) onze creativiteit de vrije loop proberen te laten gaan.

Vanmorgen waren we al vroeg uit de veren in verband met een oefen honkbalwedstrijd van onze DS. Het zonnetje lokte ons, dus ach het was geen probleem. Grappig detail onze buurman die voetbaljongens heeft liep met een gezicht als een oorworm rond...al gniffelend hebben we maar niks gezegd.

Alleen helaas mooi weer of niet, de tegenpartij keurde het veld af en vertrok huiswaarts. ( Ben ik blij dat ik niet die moeder ben die om 8.00u naar Goeree moest op zaterdag...voor niks....)

Plotseling hadden we een vrije lege zaterdag, lekker boodschap gedaan en nog even geneusd bij de Kantbloem die vandaag definitief haar deuren sluit. Heerlijk naar mijn bank met borduurwerk, kloswerk en een applicatiewerkje. Een steekje hier, een streepje daar en af en toe een beetje puzzelen...tenminste als dus niet de kat vraagt om aandacht ;-)

De klosjes deze week vorderde niet zo hard, tot ik ineens dacht: 'laat ik ze gewoon alvast een maatje geven' Met mijn net nieuw verworven mes moest het bruine stofje eraan geloven. En gewoon met de hand is hier het werk te zien van 1 avond. Dat belooft wat!

Zo nu een wandeling door blogland en me vergapen an al het moois van anderen...

.......

Deze blog krijgt geen naam. Met spanning wachtte ik afgelopen dagen op de uitslag van het bloedprikken. Ik hield er al rekening mee dat het niks zou opleveren. Voelde me al schuldig dat ik ook zo nodig naar de dokter moest.
O, ja ik ben blij dat van binnen het lijf gezond is en doet wat hij moet doen. Heb genoeg gezien hoe het anders kan lopen.
Het zit dus echt tussen de oren. Stress heet dat met een mooi woord. De adrenaline giert bij tijd en wijlen door het lijf en dat geeft vreemde bijwerkingen.
Enersijds voel ik me zo'n "muts" en anderzijds weet ik dat ik een stuk zuiniger op mezelf moet zijn. Maar ja, wie verteld me hoe ik dat moet doen? Het geluid van de tv kan ik zachter zetten en de radio heeft een "uitstand" De krant schuif ik gerust een dagje aan de kant, maar mensen schuif ik niet weg, het gevoelsknopje heeft geen stand en alle ruis van iedereen wandelt hier doodgemoederd binnen mijn hoofd.
Zelfs tijdens het maken van de machinequilt word ik geconfronteerd met mijn eigen pietluttigheid. Ik roep , nee schreeuw haast tegen mezelf :"het hoeft niet perfect!"
Maar ja daar zit nou net het probleem.
Mijn lat ligt niet op 100 m, nee eerst maar 300m en misschien kan ik 400m ook nog wel. Dat ik ondertussen tig keer op mijn neus val, leert me nog altijd niet dat dit geen slimme actie is.

Ik pieker nog maar even verder wat voor actie ik nu ga ondernemen. Nog steeds heb ik geen titel voor dit stukje, eerste stap tot imperfectie.....?

De struisvogel in mezelf!

Oké, ik zal het maar direct toegeven deze struisvogel heeft haar koppie uit het zand gehaald. Ze had nog wel aansporing nodig, maar die wordt dan ook met liefde gegeven.
Zo zat ik vanmorgen eindelijk bij de huisarts en al pratende weg realiseerde ik me heel goed dat ik onverstandig bezig ben. Na een enige inventarisatie van mijn klachten stond ik weer buiten met een lab formulier.
Na een diepe zucht bedacht ik me dat als ik nu A had gezegd toch ook direct B moest zeggen, dus hup de auto in en mezelf naar het ziekenhuis gedirigeerd.
Het is bizar om te weten dat ondanks dat ik al heel wat naalden in andermans lijf heb gestoken, ikzelf dus met zweet in mijn
handen in de stoel zit, bij het zien van de naald kijk ik maar even een andere kant op. Held die ik ben!
Een aantal buisjes van mezelf achterlatend ga ik maar eens verzinnen wat ik verder met mijn dag moet.
Tot hilariteit van de kinderen heeft mama nog altijd haar huiswerk niet af, dus dat is echt even stressen tot er 20 blokjes in mijn mapje verdwijnen. Poeh hé, manlief is inmiddels hoofdschuddend richting bed vertrokken.

Moe, maar voldaan kan ik eindelijk mijn klosjes showen, want mede door mijn visitebezoekjes lukt het me toch weer 4 klosjes in elkaar te zetten. De tulpen op tafel luidde de lente alvast in. Het melkkannetje riep heel hard naar mij vanuit een geweldig winkeltje. En ja als iemand zo de aandacht vraagt voldoe je daar gewoon aan.

Zo nu ga ik mezelf eerst maar eens naar bed sturen. ik weet wel waarom ik het uitstel. Veel te bang dat ik geen oog dicht doe. Terwijl er toch duidelijk op het blad de Flow staat: Maak je geen zorgen voor morgen, hiermee verpruts je vandaag...
Tsja dat is makkelijker gezegd dan gedaan er gaat teveel door mijn hoofd...
Struisvogel zijn leek toch echt veel makkelijker....